Als een blaadje in de wind – Ruth de Landmeter

Als een blaadje in de wind, kwetsbaar en broos verlangend naar Uw leiding waar U mij ook plaatst.

Zoals elke moeder ging zij op weg om haar dagelijkse boodschappen te doen, lichtelijke pijn in haar rug, maar zoals zo velen ging ze gewoon maar door. Ineens vanuit het niet tilde ze haar mandje op, hoorde iets knappen in haar rug en wist “dit is niet goed”. Op adrenaline gedreven kan een mens nog veel, al zwetend en duizelig liep ze nog naar haar fiets en belde haar man.
Een kort maar krachtige boodschap vertelde hem dat het niet goed ging. Met de fiets in haar hand zag ze haar man aankomen, het werd zwart en ze kon zich overgeven, daar lag ze dan midden op de straat.

Ze hoorde wel de stemmen, maar kon niks doen of zeggen, overgeleverd aan de mensen om haar heen. Ze voelde een natte doek op haar gezicht, een telefonerende mevrouw in paniek die om een ambulance vroeg.
Een man die op haar borstkas drukte omdat hij dacht dat ze geen hartslag meer had. De stem van haar man gaf haar rust, dat het oké was en het weer goed kwam. Mensen in rep en roer, daar ligt ze dan, wat kon ze doen?, helemaal niks.

Een sirene hoorde ze in de verte, “kwam die voor mij?” is wat ze dacht, ze wilde naar huis mompelde ze nog wat, maar ze moest met hen mee, naar het ziekenhuis. Platgespoten door een infuus, maakte ze een helse reis, een reis naar niemandsland, donker, verlaten en alleen, ze hoorde niks, geen geluid, geen vormen of dingen die haar bekend voorkwamen, gewoon niets, vreselijk daar wilde ze niet zijn, ze voelde dat ze schreeuwde, maar kon haar eigen stem niet verstaan.

Ze werd wakker in het ziekenhuis toen ze weer de stem van haar man hoorde en werd wakker in het felle licht. Het eerste wat ze kon zeggen was of haar man wel een foto had gemaakt. Ze konden er om lachen samen, maar na lang wachten en een mini onderzoek mocht ze naar huis. Ze dacht “Naar huis?”, “Hoe dan?”, nog zwaar onder de medicatie was ze moedig en vroeg God om kracht, leunend op haar man liepen ze samen deze nachtmerrie uit en kwamen veilig thuis, een periode van herstel brak aan. Overgeleverd aan hulp, alles stopt, maar draait ook door, niet op jouw manier, maar het loopt en draait en gaat zoals het gaat. Dankbaar om alle hulp, ook dat moest ze nog leren, ontvangen was niet haar sterkste kant. Hoe gaat het nu met haar? Heeft ze nog veel pijn?

Het gaat met mini stapjes vooruit en soms weer achteruit. Het keer op keer maar loslaten en overgeven. Over 3 weken verhuizen, daar kijken we al zo lang naar uit. Niet te weten dat dit zou gebeuren en je dus soms overgeleverd ben aan je omstandigheden. Natuurlijk vliegt het je soms aan, vraag je je af waarom de dingen gebeuren, waarom Hij dit toe laat en bid je voor genezing en een wonder.

Het geeft mij moed te weten dat Hij in control is, Hij mijn noden kent, ik door zijn striemen ben genezen, de liefde van Hem door jullie heen stroomt om voor mij en mijn gezin te bidden.
Het maakt je weer klein, broos, stil en afhankelijk, makkelijk is het nog steeds niet, maar Zijn wegen zijn niet altijd de onze, dus laat ik het in vertrouwen los en blijf hoopvol.

Teksten om je aan vast te houden:

‘Laat los en gij zult losgelaten worden…’ Lucas 6: 37 NBG

‘Mijn genade is u genoeg…’ 2 Korinthe 12:9