PI Vught, de gevangenis – Melanie Domburg

Al ruim een jaar vertrekken wij eens in de 2 maanden ’s ochtends om 7:00 vanaf de Staver, met elke keer een verschillend gezelschap, naar PI Vught. De rit van 5 kwartier gaat gepaard met flink wat gegaap en gekletst.

Aangekomen bij de PI Vught zien we de grote muren en deur. Daarachter moeten we nog eens 10 deuren door eer dat we zijn waar we moeten zijn. Alle spullen moeten door de scan, inclusief de gitaar, de schoenen en de kleinste sieraden. Om half 9 staan we dan eindelijk in het multifunctionele zaaltje, wat in dit geval gebruikt wordt voor een protestantse dienst, de Boeddha’s parkeren wij achter een gordijntje. Wij drinken een bakje koffie, bereiden ons voor om 9:45 de 1e groep te ontvangen.

Dominee Anne doet het woord en wij zingen een aantal nummers met de band. De band bestaat de afgelopen twee keren ook uit 2 gedetineerde die er enorm van genieten om mee te doen. Sommige gedetineerde komen alleen even voor een verzetje. Maar andere komen echt oprecht naar de dienst, zingen en klappen mee en vertellen een bijzondere atmosfeer te ervaren. Enkele stoere en onder getatoeëerde mannen laten zo waar voor zich bidden.

Het mooiste vind ik dat we voor sommige echt een licht puntje mogen zijn. De pianist uit Vught geniet nog weken na. De gedetineerde komen ons persoonlijk bedanken dat we de moeite nemen om zover te rijden en al de deuren door moeten. De enige keer wanneer er teleurgestelde blikken zijn, is als we zeggen dat we er pas over 2 maanden weer zijn, of als de koekjes op zijn. Zingen in Vught, achter 10 deuren, is een unieke kans. Jezus is daar als we er zijn. Dat weet ik zeker!